Hanmer Springs

Vrijdag 11 Mei. We staan op tijd op. Er zijn al aardig wat mensen in de weer. De camp sites en lodges zijn bijna allemaal in gebruik. Als we naar het douche gebouw lopen gaan Tessa en Bas nog even op de trampoline. Tessa laat een geslaagde salto zien waarbij ze keurig op beide benen landt. Bas wil dit natuurlijk ook en doet een poging of twintig. Zijn sprongen worden steeds hoger, maar de landing wil maar niet goed lukken. Dan lukt er eentje. Ik geef hem advies om zijn knieen wat meer naar zijn borst te halen, zodat hij een snellere draai kan maken. Zo gezegd, zo gedaan. Vlak voor de landing slaat Bas met zijn kaak op zijn knieen met als gevolg een tand door de lip. Lekker advies! Het arme mannetje zit daar als een zielig vogeltje met een dikke, kapotte pruil lip die bedekt is met allemaal bloed.

Omdat we gisteren niet aan de studie zijn geweest, beginnen we vroeg. Bas en ik gaan in de gezamenlijke relax ruimte zitten. Hij maakt steeds gekke, slurpende geluiden omdat hij niet goed kan slikken. We zijn niet de enige die druk bezig zijn. Het camping personeel is erg druk om alles in orde te maken. Ze poetsen en ze poetsen. Zo fanatiek hebben we ze nog niet gezien. Na de lunch gaan we naar de zwem- en thermische baden in het dorp. Er is een bron waar het water met een temperatuur van 52 graden uit komt. Vanwege de samenstelling heeft het bronwater een heilzame werking. Vanuit de bron worden de verschillende baden gevuld. De warmste heeft een temperatuur van 42 graden. Hier hebben we het langste in liggen relaxen.

Van Hanmer Springs

Er zijn ook zwembaden, waarvan een een lange glijbaan heeft. Tessa en ik lopen de trappen op en gaan de glijbaan in. Tessa gaat voorop en is als eerste beneden met een grote glimlach. Ik volg. Het is harstikke donker en heftig in die buis. Het duurt lang genoeg om claustrofobische gevoelens te ontwikkelen. Ik ben erg opgelucht als ik uit de buis word gelanceerd. Als we het later met Bas nog een keer willen, worden we tegengehouden. Dit deel blijkt alleen toegankelijk tegen een 5 NZ$ p.p. meerprijs. Als we weer liggen te dobberen, komen we twee nederlandse dames tegen. De kinderen kletsen de oren van hun hoofd. De dames waren al acht maanden onderweg en zijn elkaar in Australie tegengekomen. Ze reizen nu samen in New Zealand en zijn begonnen met een camper op het Zuider Eiland. Het begint hard te waaien en te regenen. Daar lig je dan, met water boven en onder je. Als we na twee uren weekdieren zijn geworden, gaan we uit bad, kleden ons aan en voelen ons herboren.

We eten weer in hetzelfde restaurant en lopen hetzelfde rondje en gaan dan nog wat drinken in een lounge tentje. Op een video scherm worden video clips afgespeeld, waaronder Material Girl van Madonna en een clip met fragmenten uit de film Topgun. De data worden ook vermeld. Als we gaan rekenen, blijkt dat dit al weer twintig tot vijfentwintig jaar geleden is. Waar is de tijd gebleven!?

Zaterdag 12 Mei. We blijven een beetje hangen in bed. Uiteindelijk toch maar douchen en ontbijten. Op advies van Edward en Fokel willen we naar een geheime track met natuurlijk bronnen en stinkende poelen. Volgens de camping receptie moeten dit de Maruia Springs zijn, wat zich bij de Lewis pas bevindt op de weg naar de West kust. De route is erg mooi, we rijden langs de Waiau, Boyle en Maruia rivier(beddingen) met mooie uitzichten op de bergen en dalen. Na meer dan een uur rijden komen we bij de Maruia Springs wat een Spa hotel is. De argentijnse dame van de receptie weet niet waar ons gezochte trail zich bevindt. Ze is al drie maanden geleden uit Buenos Aires vertrokken en moet zich nog negen maanden in dit gat zien te vermaken. Ze vindt het hier wel “quiet” (understatement)! Haar colleaga vertelt dat we bij de St James Walkway moeten zijn. Als we daar aankomen, horen we van ervaren trampers dat we naar Silvia Springs moeten zijn, wat zich achter een rest plaats bevindt op vijf minuten rijden. Het is volgens de man moeilijk te vinden, want ze hebben het bord weggehaald. Wij zoeken, rijden heen en weer, maar vinden geen stinkende poelen trail.

Vanwege het schitterende weer gaan we dan maar de St James walk doen. Het is ongeveer anderhalf uur lopen naar de Cannibal Gorge. Als we beginnen ziet Anja een hoge waterval uit de bergen met sneeuw toppen naar beneden kletteren. We lopen door een dicht bos en komen uiteindelijk uit bij een rivier waarover een loopbruggetje is gespannen, die we al kenden van de Abel Tasman tramp. We lopen weer terug. Halverwege moeten we weer over een klein, snel stromend riviertje klauteren. Tessa krijgt een natte voet en Anja haalt halsbrekende toeren uit, maar dankij hun atletische vaardigheden halen ze heelhuids de overkant. Eenmaal bij de camper terug gaan we nog even in het zonnetje zitten en eten wat. We maken nog gebruik van het ecologisch verantwoorde toilet. Toch wel vreemd als je pas na een paar seconden iets hoort vallen. Niet te veel nadenken wat er zich onder je plaatsvindt als je bezig bent!

We rijden verder naar Greymouth wat aan de westkust ligt. De weg is goed en is rustig, dus Anja durft wel een uurtje achter het stuur te gaan zitten. We vullen de voorraden bij na een bezoek aan de supermarkt. Dan parkeren we de camper aan zee en eten nasi. De kinderen doen allerlei fragmenten na uit grappige films zoals Mr. Bean. We pissen bijna in de broek van het lachen. Wat een komieken die twee. Als we gaan slapen horen we het gebulder van de golven achter ons.