Abel Tasman National Park

Na het middaguur vertrekken we naar Marahau om toegang tot het Abel Tasman National Park te krijgen. Volgens de Lonely Planet is het deel van het coastal track tussen Bark en Torrent Bay het mooiste stuk. Als we aankomen bij het Abel Tasman Centra taxi bedrijft, krijgen we te horen dat er geen taxi’s meer naar Bark Bay varen. We besluiten om dan maar morgen met de watertaxi te gaan en vanmiddag een stuk van het begin van de track te gaan lopen. We kunnen aan de overkant op een camping staan. Het is heerlijk weer en we gaan aan de wandel. Het park is erg mooi. De kinderen zijn druk op zoektocht naar allerlei dingetjes en diertjes in de zee en op het strand. In tegenstelling tot het zwarte zand op het strand in Piha is het zand hier mooi goudbruin. We lopen weer door een filmset. De camera man filmt duintjes die hijzelf heeft gemaakt en we zien een vrouw in een wit gewaad en een man met een soort lange cowboy jas. We zien ook twee mooie bruine paarden. Als we teruglopen mogen we nog even kijken naar wat art work, waaronder houtsnijwerk.

Van Abel Tasman N...

Als we weer bij de camper zijn gaan we weekend vieren en trekken een fles wijn en een zak chips open. We praten nog wat over de mooie ervaringen van vanmiddag. Anja gaat brocolli met aardappels en vlees maken. We laten het ons allemaal smaken en als tegenprestatie gaan Tes, Bas en ik de afwas doen. We raken aan de praat met wat nieuw zealanders. Ze wonen in de buurt en gaan elk derde weekend met hun camper op stap. Een schoondochter heeft een jaar in nederland gestudeerd en nederlands geleerd. Omdat haar ouders nederlands zijn, werd haar opleiding door de nederlandse overheid vergoed. Ze gaven ons nog wat advies en zijn erg vriendelijk. We duiken op tijd onder de (vele) dekens, om morgen om 7uur op te kunnen staan.

Zaterdag, 4 mei. De wekker gaat om 7.00 af. Ik voel me erg “min”. Koud, koppijn en anderhalf uur eerder nog een aspirine genomen om dit zieke gevoel weg te krijgen. Anja is ook wakker en voelt zich ook niet super. We blijven nog even wat liggen. We hakken de knoop door, we zijn hier nu dus kunnen we nog met de watertaxi de Bark – Torrent bays trial doen. Dan maar even afzien. De kinderen als een dolle in de kleren en nog snel even wat brood, repen en water voor onderweg in een tas proppen. We boeken de trip: 9.00 brengen naar Bark bay en 15.30 halen vanaf Bay Torrent. De Mastercard laat het weer afweten en ze accepteren geen AMEX. Dan maar de laatste contanten plus wat amerikaanse dollars.

We gaan aanboord van de aluminium boot. Ze noemen het een watertaxi of beter gezegd een speedboot met 225PK erachter, tot groot genoegen van Bas. We worden op een trailer achter een tractor naar het strand gebracht. We zijn met iets van 10 mensen. We krijgen zwemvesten aan en de stuurman geeft ons een korte uitleg. Dan knallen we met dik 40 knopen onder een stralende zon naar de “Split Apple Rock” een bolvormige rots die in tweeen lijkt gespleten en symbool staat voor NZ Abel Tasman National Park commercials. Er zit een verzameling vogels op. Er wordt uitgelegd dat de rotskust ondere andere bestaat uit een metaal wat er voor zorgt dat het zand een roestige, goudgele kleur krijgt. Dan racen we via naar Park bay. We stappen uit en staan plomp verloren op een idillisch strandje. Eerst maar eens rondkijken en een beetje chillen. Erg indrukkwekkend allemaal. Al gauw zien we een paar andere mensen. Ze verblijven op de campground en/of tramp hut. We zien ook een groot zonnepaneel. Deze zuivert, met behulp van ulta violet licht, het drink water van de hut.

We zoeken het pad op en beginnen langzaam te lopen. We komen van alles tegen, zoals ansicht kaart strandjes, grillige grotten, exotische vegetatie en grappige dieren waaronder een wandeld blad en een zeesterretje. Genoeg te fotograferen dus. We pauzeren even bij Medlands campsite wat aan een klein strandje is gelegen. Daarna gaat het pad behoorlijk omhoog. Bas en Tes voorop en de oudjes er achteraan. Zo nu en dan komen we andere trampers tegen die dan aardig groeten. Drie uur na vertrek komen we aan bij een hangbrug. Bas wordt helemaal gek als hij de brug als eerst ontdekt. Vet cool! We lopen gezamelijk circa 30m boven een rivier uitmonding op een brugje van 30cm breed naar de overkant. Niets voor mensen met hoogte vrees. Gelukkig geen probleem voor Bas en Tes, die zich nog steeds uitstekend vermaken. Aan de overkant nemen we de repen te grazen en drinken wat. Anja’s kokos koekjes vallen ook erg in de smaak. Een nieuwschierig vogeltje blijft ons een tijdje volgen en komt erg dicht bij, flits die staat er ook op.

Om 13.30 komen we aan op Torrent Bay. Hier staan de meeste particuliere woningen, waaronder een aantal mooie examplaren. Voordat het gebied national park werd, kregen de eigenaren van de woningen een karig bedrag aangeboden om de woningen te verkopen. Gelukkig hebben de meesten dit niet gedaan, want een klein stukje grond in de heuvels is nu al meer dan een miljoen NZ$ waard. Anja en ik gaan liggen op een strand om een tukkie te doen. De kinderen gaan spelen op het strand en vinden een slingertouw met een tak eraan om op te zitten. Dan lopen we nog wat rond. We zien ook scheepjes die droog gevallen zijn. Er verzamelen zich enkele tientallen mensen en dan komen er meerdere water taxi’s om ze op te halen. Het is ook onze beurt. We moeten dit keer door het water naar de boot lopen. Ik krijg mijn broek niet boven m’n knieen gerold. Met Bas op mijn nek kom ik met een natte broek bij de boot. Het water is trouwens behoorlijk koud. Dan komt Anja met Tes op de rug en de familie is weer herenigd op de boot. Een knappe New Zealandse, met open mond kauwend op een stuk kaugom, heet ons welkom. Ze is voor het eerst mee als bemanning en kan de zwemvesten van de kinderen niet vinden. Maar met hulp van haar vriend (volgens Anja) de water taxi chaffeur lukt het uiteindelijk toch. We speed-en weer naar de basis in Marahau.

We besluiten om nog iets meer naar het westen te rijden naar de Golden Bay. Het zijn weer van die slingerwegen. Tessa en Anja vullen vakkundig wat plastic zakken met de inhoud van hun maag. We stoppen even in Takaka om brood en nog wat versnapperingen te kopen. We bestellen wat fish & chips bij een klein tentje. Dan rijden we door naar Pohara waar zich een camping direct aan het strand bevindt.